Categorieën
Autibiografie

Wat er daadwerkelijk wordt gezegd als iemand antwoord met ‘nee’

“Don’t you not want some points, or not?”

Een quizvraag van de BBC panelshow ‘QI’ heeft mij eindelijk op een idee gebracht wat betreft het onderwerp van dit stuk. 

‘Wil je niet geen punten, of niet?’

De vraag werd gesteld, en Alan, aan wie de vraag gesteld werd, was de volgende vijf minuten vlijtig aan het uitwerken hoeveel negatieven er in de vraag zaten en wat daarmee het juiste antwoord zou zijn. Het hele publiek ligt in een deuk om de zichtbare verwarring.

En al is dit voorbeeld dan ook wel op steenworp afstand van echt, dagelijks taalgebruik, negatieve vragen komen vrij vaak voor. En ze kunnen knap ingewikkeld zijn!

‘Komt er niets aan, aan jouw kant?’

Dat vroeg mijn moeder mij nog wel eens, voorovergebogen over het stuur bij het uitrijden van een straat die vanaf beide kanten verdekt opgesteld ligt. U kent het wel, van die kleine straatjes die achter een muur-dichte heg op de loer liggen om je te verrassen met een onoplettende fietser die bijna over je motorkap rijdt om de weg over te steken.

Maar wat is het juiste antwoord?

Probeer maar eens uit te vogelen wat er daadwerkelijk wordt gezegd als iemand antwoord met ‘nee’. 

Alleen het woord, zonder intonatie.

‘Nee’.

Komt u er uit? En hoe lang doet u daar over? 

Uiteindelijk is het stellen van een negatieve vraag een uitnodiging voor een hoop ellende in de communicatie. Degene die de vraag gesteld wordt moet eerst uitvogelen wat het juiste antwoord is, en degene die de vraag gesteld heeft moet vervolgens ontcijferen wat het antwoord nu precies betekent! 

En dan heb je ook nog vragen van de ‘of-soort’: Wil je appelsap of sinaasappelsap. Nou heb ik daar geen moeite mee, ik antwoord dan gewoon met appelsap want ik heb bijna nooit echt zin in sinaasappelsap. 

Maar stel nou dat je alleen met ‘ja’ zou antwoorden? 

‘Ja, ik wil appelsap of sinaasappelsap’

Ik denk dat er genoeg mensen zijn die dat onzinnig vinden, maar als je de taal woord voor woord volgt is dit wel een mogelijkheid die in mij opkomt. En het is zelfs ook nog onder bepaalde situaties toepasbaar. Stel je voor dat er iemand langskomt met appelsap en sinaasappelsap, maar die ook nog, in een ver afgelegen koelkast, een pak melk en een kan limonade heeft staan. En dan kan best de vraag volgen ‘Wil je appelsap of sinaasappelsap’, met het geïmpliceerde deel ‘of moet ik dat hele eind teruglopen naar die verrekte koelkast voor een pak melk’ er achteraan.

Want als je -dan- ja antwoordt (Ja, ik wil sinaasappelsap of appelsap) zal de catering een zucht van verlichting slaken. 

En als je dat inzicht dan weer toepast op de quizvraag (‘Wil je niet geen punten, of niet?’) dan ben je eigenlijk met dat laatste stukje al klaar. ‘Of niet’. Dus als je op die vraag ‘ja’ antwoordt, dan zeg je sowieso dat je óf wel punten wilt, óf niet punten wilt. En dat zijn de enige mogelijkheden die er bestaan in onze psyche: Je wilt ze wel, of je wilt ze niet!

Ja, je kunt ook onverschillig zijn, maar die optie schaar ik dan onder het kopje ‘niet (per se) willen’.

Veel mensen denken dat het ‘letterlijk nemen’ van Autisme slaat op beeldspraak, spreekwoorden en gezegden, en het is waar dat die soms moeilijk kunnen zijn. Ik vind zelf symboliek best interessant dus ik kan van veel spreekwoorden en gezegden me wel een voorstelling maken van wat ermee wordt bedoeld. 

Maar dit hele geleuter over negatieve vragen en ‘of-vragen’? Dat speelt bij mij veel meer dan het idee dat als iemand geschokt ergens over is dat zijn kapsel letterlijk de Mont Blanc gaat beklimmen. 

Categorieën
Autibiografie

Een leuke kennismaking met Klaas

Een leuke kennismaking met Klaas.

Buiten is het grauw en mistig. Het is niet eens zozeer koud voor de tijd van het jaar. Binnen zit ik samen met Klaas, een deelnemer van Scauting, voor een goed gesprek over zijn tijd hier. Klaas, zo blijkt uit ons gesprek, is een behulpzame vriendelijke jongen en blijkt ook een heuse Amerika kenner te zijn. Met name de Amerikaanse politiek boeit hem, maar daar wil hij in het gesprek niet al te veel over uitwijden. Verder speelt hij graag games van onbekende uitgevers of door individuele personen gemaakt. Daarnaast kijkt hij veel video’s.

PPD-NOS

Klaas is al bijna heel zijn leven, vanaf een jaar of drie, vier, bekend met autisme. Hij is twintig jaar geleden gediagnostiseerd met PPD-NOS. Een diagnose die volgens het huidige DSM 5 niet meer bestaat. Tegenwoordig valt iedere vorm van autisme onder ‘autismespectrumstoornis’. Klaas heeft verminderde sociale vaardigheden en last van tunnelvisie. Dat laatste moet hij even uitleggen. “Met tunnelvisie bedoel ik dat ik me zo erg op een detail focus dat alle omliggende informatie verloren gaat. Hierdoor kan ik snel belangrijke informatie missen”, zegt Klaas.

Opleidingen

Klaas vertelt over zijn opleidingen die hij gevolgd heeft. “Ik ging naar de Ambelt oorspronkelijk in Zwolle later in Steenwijk. Ik vond het onderwijs erg gebrekkig”, vertelt Klaas. De Ambelt in Steenwijk kan hij nadrukkelijk niet aanraden. “Ik heb daar weinig over mijn autisme geleerd. Dit komt omdat er mensen met veel verschillende geestelijke stoornissen op de Ambelt zitten en ik naar Steenwijk ging in het eerste jaar dat de locatie opgestart werd. Hierdoor was er weinig begeleiding die specifiek gericht was op mensen met autisme. Verder werd ik regelmatig gepest. Hier werd weinig aan gedaan.” vertelt Klaas. Hij volgde daar een VMBO Opleiding en is daar ook voor geslaagd.

Klaas had niet goed nagedacht, laat staan plannen gemaakt voor de tijd erna en belande per toeval op de sprint Havo die hij uiteindelijk in twee jaar ook gehaald heeft. Ook hierna had Klaas geen plannen gemaakt en is uiteindelijk op het Rea College terecht gekomen waar hij met succes een opleiding tot financieel medewerker heeft afgerond. De manier van lesgeven wat betreft zelfstudie en eigen verantwoordelijkheid nemen heeft Klaas niet als een probleem ervaren. Alleen kende hij aan het eind van het jaar nog steeds niet alle namen van zijn klasgenoten grapt Klaas.

Scauting een veilige leer werkomgeving

Klaas volgt via het Rea College een zogenaamd werkfit traject en is zo bij Scauting terecht gekomen. Scauting blijkt een veilige leer werkomgeving voor Klaas te zijn want zo vertelt hij: “Ik kan hier werkervaring opdoen zonder dat ik druk ervaar van een officiële werkplek. Ik kan namelijk niet goed tegen een hoge werkdruk. Het is slecht voor mijn productiviteit en ik kan vaak niet helder nadenken wanneer ik een hoge werkdruk heb”. Verder geeft Klaas aan dat hij moeite heeft met stress. “Ik kan over het algemeen slecht tegen stress en een hoge werkdruk is voor mij heel stressvol” vertelt hij. Klaas leert bij Scauting een programmeertaal en tekent voor het bedrijf Recreatieschap Drenthe fietsroutes in. Dit werk doet hij met veel plezier en hij bouwt daarmee een stukje werkervaring op.

Toekomst

In de toekomst hoopt Klaas een geschikte baan te vinden. Klaas wil zoveel mogelijk mensen helpen. Of het nou met iets fysieks is als bijvoorbeeld het tillen van dingen of overdragen van zijn kennis. Hij is erg geïnteresseerd in de politiek en zou graag mensen een bepaalde richting in duwen grapt hij.

Hoewel zijn sociale kring momenteel door corona kleiner is dan normaal, vindt hij dat niet heel erg. Wel mist hij de bijeenkomsten van de Soosjetijd in Assen. De activiteiten gaan momenteel niet door dankzij het Coronavirus. “Een activiteit die we regelmatig bij de Soosjetijd deden is een spellenavond en dat valt nu weg. Het is even niet anders”, zegt Klaas. Hij focust zich vooral op het vinden van een baan en op zelfstandig wonen. “Voor de rest zie ik wel”, zegt Klaas. “En oh ja zoveel mogelijk anderen helpen.”

De naam Klaas is niet de echte naam van de deelnemer.

Categorieën
Autibiografie Geen categorie

Annemiek ontdekte dat ze autisme had

Een mooi verhaal uit het tijdschrift ‘Margriet’ waar Annemiek vertelt over haar leven, haar autisme en het leven met autisme. Ook heeft Annemiek de website https://mikkiko.nl/ waar ze meer vertelt over laat leren leven met autisme, maar ook autisme in het algemeen zoals autisme voor vrouwen/meisjes, studeren en werken met autisme of ouder worden met autisme. 

Please wait while flipbook is loading. For more related info, FAQs and issues please refer to DearFlip WordPress Flipbook Plugin Help documentation.

Categorieën
Autibiografie Geen categorie

Een prettig gesprek met Robert

Een prettig gesprek met Robert

Het is donderdagmiddag rond twee uur als schuin tegenover mij in een gespreksruimte Robert plaats neemt. Robert is 26 jaar en woont heel zijn leven al in Erica. Robert heeft autisme wat in zijn geval inhoudt dat hij overgevoelig is voor geluid. Sommige hebben het met geur of voelen, maar ik heb het met geluiden. In ons gesprek proberen we te duiden wat dit met Robert in het dagelijkse leven doet. Waar hij tegenaan loopt en of er misschien zelfs ook voordelen aanzitten.

Vrije tijd
In zijn vrije tijd fietst hij graag met muziek op en speelt hij geregeld trompet bij maar liefst drie muziekverenigingen. Met deze verenigingen treedt hij regelmatig op, maar door het coronatijdperk staan de optredens momenteel op een heel laag pitje. “Maar in normale tijden komt het geregeld voor dat ik een maand lang ieder weekend aan het optreden ben”, zegt Robert met enige trots.

Structuur, duidelijkheid en ritme
Het klinkt misschien wat tegenstrijdig: overgevoelig zijn voor geluiden én zelf trompet spelen, maar dat steekt toch anders in elkaar. Want: “In een orkest zit structuur en dan heb ik er geen problemen mee”, legt hij uit. “Ik heb meer moeite met een heel laag rommelend geluid als goederentreinen en vrachtwagens”, vertelt Robert. Het is dezelfde structuur als in een orkest waar hij in het dagelijkse leven baat bij heeft. Ontbreekt deze? “Dan loop ik vast. Dan kom ik heel moeilijk vooruit in mijn werkzaamheden en weet ik niet wat te doen”, zegt hij. Ook vindt hij het prettig als mensen duidelijk tegen hem zijn. “Dat klinkt misschien soms bot, maar dan weet ik wat ik aan ze heb”, vertelt Robert. Mensen die niet duidelijk zijn vindt hij maar vaag maar ook niet heel erg. Naast structuur en duidelijkheid is ritme ook heel belangrijk. “Ritme voorkomt dat ik dingen vergeet”, legt hij uit.

Scauting
Via kennissen, die bij Scauting werkzaam zijn, van zijn ouders kwam Robert hier terecht. Op de dagbesteding houdt hij zich voornamelijk bezig met het eigen maken van een programmeertaal. Daarnaast, Robert woont zelfstandig, ook hulp van Scauting thuis. “Hulp bij het schoonhouden van mijn huis anders wordt het een grote puinhoop en verlies ik het overzicht”, lacht hij. Ook eet hij regelmatig mee met zijn ouders die op een steenworp afstand van hem wonen om zo ritme in zijn leven te houden.

Voordelen
Ondanks dat Robert een mbo-opleiding Bedrijfseconomie met succes heeft afgerond en dit geprobeerd heeft op het HBO, ziet hij niet veel voordelen aan autisme. Evan, die bij ons gesprek zit, ziet dat anders en voegt aan: “Ik ken je nog niet heel goed, maar maak je nu een tijdje mee. Wat ik zie is, zeker toen wij de escaperoom deden, dat jouw puzzellogica en theoretische kennis heel sterk is. Jij hebt heel goed inzicht hoe bepaalde dingen werken. Dus ik denk wel degelijk dat dat een voordeel is, maar dat zie je zelf niet zo?”, vraagt Evan aan Robert. “Nou, ik weet niet”, antwoordt hij vertwijfeld op de vraag. “Het is niet zo dat ik een hoge opleiding heb kunnen afronden of dat ik er iets mee heb kunnen doen, dus daarom heb ik er wel moeite mee”, besluit Robert.

Categorieën
Autibiografie Geen categorie

Mijn leven met Nicolai & Oscar

Mijn leven met Nicolai & Oscar

Toegegeven, hier bij Scauting ben ik een beetje de eend met die vreemde bijt. Ik heb namelijk geen autisme, maar voldoende andere aandoeningen om hier te mogen zijn. In vakterm heet mijn officiële aandoening: een schizo-affectieve stoornis bipolair. Als u niet mijn behandelaar bent, mag u deze term snel vergeten. Al iets duidelijker is deze omschrijving: ik heb een kwetsbaarheid voor een psychose en ben daarnaast manisch-depressief. Zelf zeg ik dat ik stemmen hoor, last heb van waanideeën en af en toe heel uitgelaten vrolijk kan zijn maar vanuit dat moment heel erg somber kan worden. Last van stemmingswisselingen zeg maar. In deze blog wil ik proberen uit te leggen wat deze aandoening met mij doet en hoe het mijn leven bepaald.

Mijn belangrijkste stemmen in mijn hoofd zijn Nicolai & Oscar. Het zijn tegenpolen: Nicolai is mijn vriend die me opbeurt, Oscar daarentegen is de slechte stem die me tot slechte ideeën brengt. In der loop der jaren heb ik geleerd er niet aan toe te geven, maar het is eigenlijk nog steeds een proces waarin ik kleine stapjes vooruitzet maar ook af en toe een stap terug moet doen. Het tettert maar door in dat hoofd van mij. Vermoeiend is het woord wat het goed samenvat. Maar het zorgt ook voor grote concentratieproblemen. Toch wil ik die stemmen niet kwijt, want ze zijn al zolang bij me dat ik ze, hoe gek het ook klinkt, niet wil missen. Naast Nicolai & Oscar komt er zo af en toe wat andere stemmen voorbij.

Nicolai & Oscar geven overal commentaar op wat ik zie. Ontmoet ik nieuwe mensen dan vinden ze daar wat van, Soms komt het overeen, meestal niet. Het lult maar raak. Een goede remedie hiertegen zijn de oordopjes met luide muziek. De muziek verdringt ze naar de achtergrond. Ondanks of dankzij die twee probeer ik een normaal leven te leiden. Je kunt je afvragen wat normaal is. Ik sport veel zoals tennis en hockey, hang wat met vrienden, reis over de wereld en schrijf graag. Maar het mag duidelijk zijn dat ze veel invloed hebben op mijn leven. Zoveel dat er een bundel columns over hen is ontstaan.

Het heeft ervoor gezorgd dat ik anders dan anders ben en mijn leven net een beetje op een andere manier leidt dan een ander. Als ik somber ben vergelijk ik mijn leven vaak met toen ik nog klein was en spelletjes op straat speelde en ik voor spek en bonen meedeed. Omdat ik nog te klein was. Het is niet zo, maar soms voelt het wel zo. In mijn leven ben ik vaak gestigmatiseerd als anders. Iets waar je uit de buurt moest blijven. Zo voelde het en soms nog steeds. Ik was die vreemde bijt van die eend.

Die eend met die vreemde bijt ben ik bij Scauting misschien ook. Al voelt het anders. Prettiger.

Wil je meer lezen over mijn leven met Nicolai & Oscar ga dan naar www.nicolaivandoorn.nl om de bundel te bestellen.

Categorieën
Autibiografie Geen categorie

Wat is mijn autisme?

Wat is mijn autisme?

Dit is geen verdriet verhaaltje over de zielige persoon met autisme.

“Wij autisten zien de wereld net even anders. Af en toe of beter gezegd voel ik mij vaak een buitenstaander. Mij vallen dingen op waar een ‘Normaal’ mens zegt van “Nou en?”

Hierbij moet ik altijd denken aan die markante mensen die anders zijn.

De meeste autisten kun je gewoon voorbij lopen. En er niks aan te zien.

We mogen gekke hobby’s hebben Maar op het eind van de dag gaan we ook gewoon slapen.

“Mag ik dan dingen niet begrijpen?”

Ja dat mag. Volgens normaal volk hebben wij een slag van de molen gehad.

Elk voordeel heeft zijn nadeel zou Johan Cruijff zeggen.

Op sommige dagen wil ik wel mensen wurgen als ze mij niet begrijpen en ze mij achterlijk noemen.

Terwijl ik nog langzaam praat. Ik weet dat in mijn brein soms tien dingen tegelijk gaan. Ja dus gewoon een file.

Ik heb een IQ van 120+ en een eq van 90 door het Eq wat staat voor Emotionele intelligentie sta ik op papier als bijna zwak begaafd. Je moet mensen eens aankijken als jij iets doet wat ze denken dat je niet kunt.

Tuurlijk mijn brein is ook gefocust op een paar dingen. Mijn hobby’s zijn mijn leven zullen we maar zeggen. Ik weet dat ik waarschijnlijk nooit meer een baan zal hebben maar toch hoop ik op een dag te zeggen ik heb het goed gedaan heb.

Ik ben Henk Schuiling kom uit de grafische wereld en ondanks en mede dankzij mijn autisme heb ik op het hoogste niveau atletiek beoefent. De wk 2010 in Nieuw Zeeland en de Paralympische spelen van London in 2012 waren mijn hoogte punten.

Wat wij bij Scauting doen?

Zorgen dat wij het beste uit ons halen.

Categorieën
Autibiografie Geen categorie

Stoplicht methode

Wat is de stoplicht methode
De stoplicht methode kan gebruikt worden om te laten zien hoe je je op dat moment voelt. Voor mij is het een mooi hulpmiddel om in te zetten als ik mijzelf niet goed kan verwoorden, maar wel wil laten zien hoe het met mij gaat.

Andersom werkt dat ook zo. Mochten mensen om mij heen (Partner, vrienden, hulpverlening etc.) denken dit gaat niet helemaal goed of hij komt niet goed uit zijn woorden, kunnen ook zij de kaart erbij pakken of mij vragen om de kaart er bij te pakken om te laten zien in welke fase ik op dat moment zit.

Er zijn ook momenten dat ik daar niet op reageer (te druk in mijn hoofd, overprikkeld) dan zal de persoon zelf de kaart erbij moeten pakken om te zien in welke fase ik zit en wat ze kunnen doen om mij te helpen.

De drie fases
De stoplicht methode heeft 3 fases: Groen, Oranje en Rood.

  • Groen betekent het gaat goed.
  • Oranje betekent het gaat matig
  • Rood betekent Ernstig.

Bij elke fase staan de volgende dingen beschreven: Wat is er aan mij te zien? Wat kan ik zelf doen & welke situaties moet ik vermijden? Wat kan mijn omgeving/hulpverlener doen en wat juist niet?

Bij groen staat bij mij bijvoorbeeld onder het kopje ‘wat is er aan mij te zien?’ positief zelfbeeld en humor. Maar bij oranje (matig) staat bijvoorbeeld ‘sneller geïrriteerd naar anderen toe’. Dit staat op mijn stoplicht A4, maar dat is voor iedereen natuurlijk verschillend.

Voorbeeld uit de praktijk
Vandaag ging het niet helemaal lekker. Zat niet lekker in mijn vel en bij het minste was ik helemaal van slag. Mijn partner heeft de kaart erbij gepakt en begreep op dat moment dat ik in Oranje zat. Ze heeft mij gestimuleerd om een rustmoment te pakken en is samen met de kinderen gaan fietsen (Mijn dochter moest ook naar dansles dus dat kon mooi).

Ze heeft mij een rustmoment gegund door de kinderen mee te nemen en tegen mij te zeggen dat ik een rustmoment moest gaan pakken.

Voor de mensen die mij kennen: Pak de kaart erbij als je denkt dat het niet helemaal goed gaat. Vaak is deze wel bij mij in de buurt te vinden alleen gebruik ik deze te weinig.

Hopelijk hebben jullie nu een idee wat de stoplicht methode is en hoe deze werkt!